Moezel & Main 2005

Moezel & Main 2005

Qualitätswein mit Prädikat - Mosel
Gutsabfüllung Weingüter Wegeler, Gutshaus Bernkastel



Zupackende, intensive Nase, sehr mineralisch, grüne Fruchtnote. Am Gaumen brillant, mächtig und finessenreich. Überragend.

**...... En na de lekkere douche genoten we van een "Auslese - Riesling 2003", die ons de nattigheid snel deed vergeten..........**

...LEWIE

Opmaak & Layout: zonnetje

Vertrekkend, deels per trein.

Met de wind op de neus, onder de regenjas naar Mechelen station.
Dat beloofde weeral goed, doch halfweg was de regen op en zagen we een klein blauw gaatje opdagen. Tegen we op het perron stonden scheen er een flauw zonnetje. Zou het dan toch beter worden ?
Tot Namur was er blauw in de lucht, maar over de Maas sloot het wolkendek zich en ving het opnieuw aan te regenen tot........ Arlon. Opnieuw een beetje blauw.Stipt om 11.38 in Luxemburg, waar we een stoptrein hadden om 11.53.
In Luxemburg, net als in Brussel Zuid kan men gebruik maken van liften, zodat de verplaatsingen in deze stations met fiets én bagage probleemloos zijn. Tussen Luxemburg en Wasserbillig was het afwisselend regen, zon,regen,zon....
In Wasserbillig stegen we droog uit, de bagage op de fietsen, de regenbescherming aangebracht en......regen.Twee minuten schuilen en 't was weer over, fototje maken en wij naar de overzet. Na 5' wachten kwam het bootje uit Duitsland ons ophalen en met ons beiden en één auto keerde het terug naar Oberbillig. Prijs 1 € per persoon en 0.20 cent voor de fiets. Honderd meter zijn we dan met de fiets vertrokken, begint het opnieuw te regenen. Onze gele over het hoofd getrokken en het spelletje dat we op de trein hadden gadegeslagen herhaalde zich, regen, droog, regen droog.
In Trier (stad die we nu lieten links liggen maar waar men voor de eerste keer de nodige tijd moet voor uittrekken ! ! ) een blauwe plek, die alsmaar groter werd en we borgen onze regencape's terug op. Tussen het oosten van Trier stad tot het begin van Mehring ontbreekt elk fietspad, dit is dan ook het onaangenaamste stuk langs de Moezel, ook al omdat er enkele kilometers naast de autostrade (geraas - stank) wordt gereden.
In Schweich wordt naar de linkeroever gefietst met direct over de brug een afslag naar rechts. Is de asfaltlaag toch wel van het wegdek geschraapt zeker ! Geen wegmarkeringen, putten kuilen, kortom onbeschrijfelijk slechte weg. Tot overmaat opnieuw regen en wat heviger dan daarstraks. In Longwich wij eindelijk van de slechte weg af, op goede fietswegen door de wijngaarden, maar donker dat het werd.....één donderslag, alsof ergens een stop uitvloog en wij zaten midden in een zondvloed. Met badkuipen kapten ze het over ons. Even gestopt in de luwte van een haag maar al vlug stelden we vast dat we stilstaand natter werden dan al fietsend. Wij in de gietende regen verder en plotseling waren we in Mehring en al even plotseling hield het op met regenen.(En net in Mehring had ik een kamer voor twee dagen gereserveerd.....)
Gelukkig maar dat de regen was opgehouden, nu konden we onze bagage nog droog afladen, onze fietsen in een ruime garage parkeren, de regenbescherming open hangen en tien minuten later genoten we van een lekker stortbad Onze nieuwe reis was al meer dan gedoopt......

En na de lekkere douche genoten we van een "Auslese - Riesling 2003" die ons de nattigheid snel deed vergeten.

Wasserbillig.
Overzet naar Oberbillig.

Mehring.
Vanop balcon te Mehring.

Wandeling.

Vandaag rustdag in Mehring. Gelukkig maar zou ik zeggen want het regende tot de middag.Op het kamerbalkon onze tijd al lezend doorgebracht..
's Middags goed gegeten in Gasthaus " Zur Rebe" (hoe komen ze er op ?). Nadien een paar uur door Mehrings wijnbergen gezworven om later op de dag nog een Riesling Auslese 2003 te knotsen.

Morgen rijden we, weer of geen weer maar goed weer is beloofd.

Wandeling door de Mehringse Wijngaarden.
Wandeling door de Mehringse Wijngaarden.

Mehring - Ürzig.Mühle 55.5 km

Als we de rol optrokken zag het er zo grijs uit als gisteren, weliswaar viel er geen regen, maar het was erg nevelig en veel té fris. Het viel me wel op dat de wind 180° gedraaid was en misschien krijgen de weersvoorspellers dan toch nog gelijk voor vandaag...
Na een stevig ontbijt, betalen en fietsen optuigen, bolden we om 9h15. Zo dadelijk zouden we de Moezelbrug overmoeten en ik herinnerde mij nog van 1997 dat deze bergop de brutaalste was van gans de Moezelroute. Tijdig 32 x 28 geklikt en probleemloos kwamen we boven. Rondom ons was alles grauw en grijs. Is het slecht weer dan toch nog niet voorbij ?
De wijnboeren geloofden alvast in de terugkeer van de zomer want die waren druk in de weer hun wijngaarden te herbespuiten na het wegregenen van hun fungiciden. Anderen schoren de te lange uitlopers weg en weer anderen freesden tussen de wijnstokken het onkruid kapot. Het is geen fabeltje dat er in de wijnberg veel werk moet worden geleverd....

Wij verheugden ons als kleine kinderen die een speeltje krijgen bij het zien van een eerste vlekje blauw...doch slechts tergend langzaam vergrootten die vlekjes zich.Wij kregen bovendien een fris windje te verduren, meestal op de neus, doch met de stomdronken kronkelende Moezel kwam hij soms van links of van rechts en zelfs al eens vanachter. Nochtans was het geweldig druk op de "Moselradweg" zowel stroom op-als stroomafwaarts werd door "Trekkers" in beide richtingen gereden én de dagjesmensen zonder bagage daar vrolijk tussen. Verheugd gegroet wordt er in Duitsland met "Morgen" tot 12 uur en nadien met "Mittag".
Af en toe stopte ik voor een "merkwaardige" foto, zoals voor het "wijnschip; een stenen beeld van een bootje met daarop vaten en dat ooit in Neumagen-Drohn in de Moezel werd gevonden. Nu beweren die van Neumagen dat zij het oudste wijndorp van Duitsland zijn, omdat de boot die het stenen beeld vervoerde toevallig dààr is vergaan. En zeggen dat voor hetzelfde geld die vaten olijfolievaten zouden zijn geweest.....

Tussendoor leg ik ook nog wel een wijngaardpanorama of een vakwerkhuizenhoekje vast. Om klokslag twaalf verschijnt voor ons minstens één zitbank om onze middagbroodjes weg te werken.Wanneer ik mijn tanden in een broodje zet voel ik een warmte in mijn nek.....eindelijk is ze daar de zon...Tegen wij verzadigd waren, waren er alleen nog blauwe en witte wolkjes te bespeuren. Het bestond dus nog.....(goe weer) Onze blauwe vesten onder de "snelbinder" en wij langs de nu zonnige Moezel verder.
Langs kleine haast vergeten wijndorpjes als Filzen, Brauneberg, Mülheim, Andel... en allen hadden ze een reuzenaanbod in kamers, vakantiewoningen(appartementen) en andere "Fietsvriendelijke" onderkomens. Eetgelegenheden in de kleine gaatjes te over.... En dan plotseling Bernkastel en op de linkeroever Kues. Een overhoop van dagjesmensen, niet doen zoals wij nu deden, zonder stoppen doorrijden, maar vanop de brug het Moezel en wijnlandschap overschouwen en het stadje eens binnengaan....voor wie van de drukte houdt. Wij verder langs zonovergoten onoverzichtelijke wijngaarden. Zeltingen voorbij en eens Rachtig achter de rug vonden we het voldoende. Midden in de wijngaarden enkele huizen en één wijnboer op het "Gänsfelderhof met "Zimmer Frei". (zie eventueel: http://www.weingut-nicolay.de/)
Stoppen, aanbellen en tien minuten later stonden we onder een verkwikkende douche, doch niet vooraleer ik een Riesling Spätlese 2003" had besteld.Na de douche en het omkleden stond de fles al klaar op het terras. Moet ik er hier nog bijvermelden dat die fles héééééérlijk smaakte ?
Na die fles de alcohol verbranden met een fikse wandeling door de wijngaarden om later op de avond in het enige buurtrestaurantje onze energie voor morgen op te slaan.

Het Romeins Wijnschip.
Moselradweg.
Picknickstop.

Onderweg.
Na de rit.

Lewie met zijn Dagboek.
Ons Pension.
Kleurig genoeg?

Ürzig-Mühle - Neef 44.4 km

Na een heerlijk stille nachtrust en een uitgebreid ontbijt (waar we weer eens onze middagbroodjes moesten meenemen) lachtte ons een staalblauwe hemel toe, zonder een wolkje wit (tenzij de smerige witte uitlaatgassen van de vliegtuigen).
Het zag er warm uit , maar het was nog fris als we rond half tien verder reden. Onze blauwe vest konden we nog wel verdragen.Eens Erden en Lösnich voorbij kwamen we in de schaduw terecht, terwijl de linkeroever met Kinheim en Kröv lagen te baden in de zon. Vanaf Wolf mochten we meegenieten van onze eneregieleverancier en onze blauwe vesten verdwenen dan ook vlug onder de snelbinders.
Weldra kruisten we Traben Trarbach, waar ik een fotostop maakte en vanwege de te vele toeristen maar verder reed. Eens te meer veel fietsers onderweg. Trekkers én dagjesfietsers en in beide richtingen.Men ZIET het fietstoerisme aan de Moezel toenemen.
We genoten verder van de prachtige panorama's die zich aan ons oog ontrolden over Reil, Pünderich naar Zell(Mosel). Hier gingen we wél het stadje even in om fruit aan te kopen en wat "cash-geld" uit de muur te halen...
Even buiten Zell op een plaats met mooi panoramisch zicht, gingen de broodjes onder de tand, genoten we van de zon en keken geamuseerd naar de voorbijrijdende fietsers.
Daarna ging het recht op Bullay af en vandaar naar Neef, verloren "Wijngat" met goede wijnmakers die kwaliteit weten te produceren. We zijn er "thuis" en hebben er een vast adres....waar we werden verwacht...
Na de verkwikkende douche , wij naar de "Strausswirtschaft" van Rudigers Neliuswaar waar we van een fles Spätlese-Riesling-Feinherb genoten; ineens de duurste op de kaart. Na nog een fikse wandeling, het avondeten laten smaken.
Tegen 19.30 togen we naar onze wijnboer-huisbaas op "weinprobe". We kochten ons 4 soorten van elk 12 flessen aan 3.80 € de fles.....
Het afhalen van die 4 kartons is nog een probleem dat dient opgelost.

Vertrek in Ürzig-Mühle.
Traben.
Pünderich Marienburg.

Moezel en Marienburg (180° verder).
Wijnwijsheid.

Neef-Bremm-Edinger-Eller- Senheim-Mesenich 30 km

Staalblauw was de lucht als we rond 8 uur de blinden optrokken. Een mens was op slag en stoot klaarwakker én goedgemutst.
Rustig ontbeten en onze drank "geprepareerd". Wij drinken voortaan ongegist druivensap en plat water half om half. Dorstlessend en de drank mag nog warm worden ook, dan is het nog lekker (slechte drank laat zich alleen koud drinken).
Daarna fietsken op en het goeie weer in. De Moezelbrug over naar de linkeroever en op ons dooie gemak, genietend van alles wat zich aan onze ogen ontrolde. Regelmatig gestopt en getracht een mooi fototje te maken. In Senheim zochten we een pick-nick tafel op waar we , deels in en uit de zon, een boek lazen en met het andere oog het fietstoerisme gadesloegen. De Duitsers moet het" trekken met de fiets" niet meer worden aangeleerd en jong en oud zijn hier onderweg..... .
In Senheim bevindt zich de beroemd beruchte "Schinkenkeller", Restaurant van een vleesverwerkend bedrijf waar wij dachten een "Haxe" (hammetje) te gaan eten. Vandaag echter stond er "Slachtplatte" op het uithangbord en iets dat in België onvindbaar is, daar kan ik nee tegen zeggen ( wat ik zou MOETEN doen voor mijn cholosterolgehalte.)
Wat is nu een "Slachtplatte ? Eén witte worst, één bloedworst, één serieus stuk gekookt mager spek en een Kassler rib met puree en zuurkool. Kan het nog Duitser ? Maar iets dat in België op geen enkele kaart staat daar kan ik in het buitenland met veel smaak van genieten....
Lichtjes overeten en van de zomerse warmte gepakt, keerden we terug naar de tafel met de bank en ik viel toch wel in een diepe slaap zeker. Tot toeristen ons inlichtingen kwamen vragen heb ik een goeie uil gevangen.
Eens klaar wakker fietsten we door tot het volgende wijndorpje Mesenich en keerden daarna op onze schreden terug richting Neef.Als we uiteindelijk "thuis" kwamen stond er toch nog 30 km op de teller.
Na een verkwikkende douche en frisse kleren, opnieuw naar Rudiger Nelius een flesje kraken om later op de avond ons een "Winzerteller" te bestellen. Moet men gegeten hebben (zie foto)....
En "ergens" onderweg gelezen :" Het leven is veel te kort om slechte wijn te drinken".

Schinkenkeller.
Mesenich (1).

Schlachtplatte.
Mesenich (2).

Neef-Bullay-Alf-Bremm-Neef 20 km.

Hoognevel vanmorgen en nog niet direkt zonneschijn. Na 't ontbijt naar Bullay station, inlichtingen voor de" verhuis" naar de Main; zondag. Bovendien in Bullay "cash"geld opgehaald, frisdrank en fruit ingekocht.
Van Moezeloever gewisseld over de brug in 2 verdiepingen; de onderste voor het wegverkeer en daarboven rijdt dan de spoorweg die op de linkeroever nog in een tunnel verdwijnt ook Dit technisch wonder dateert van het jaar 1879 ! !
Stroomafwaarts het dorpje "Alf" waar we langs de Moselradweg een zonnebad namen (de zon was ondertussen door de nevel gebroken) en eens de meer de fietsers , die weer eens druk in beide richtingen onderweg waren, in ogenschouw namen.
Van Alf naar Sankt Aldegund en verder tot Bremm waar we ons langs het fietspad op een bank neerlieten die ons een mooi panorama liet zien, rustig gelegen, uit de wind én zonnig was. Luieren lezen een broodje eten en tussendoor een perzik tussendoor.
Rond 16 uur keerden we in Neef terug om bij Nelius nog een lekker wijntje te kraken.Het moet niet alle dagen druk zijn.

Bullay, gezien vanuit Alf.
Bullay, gezien vanuit Alf.

Bullay, gezien vanuit Alf.
Spoor- en wegbrug, daterend uit 1879..

Neef-Bullay-Zell-Bullay-Neef 20 km.

Eens te meer begon de ochtend grijs Maar eens op de fiets kwam het zonnetje met ins lachen en hadden we open/toe weer. Wij fietsten gewoon eens tot Zell waar het voor de middag nog zeer rustig was, en keerden terug naar Neef; maar dan op ons dooie gemak.
Na de middag fiets opgeborgen en te voet de Neefse wijnbergen in. Omdat we onze regenschermen meehadden vertikte de zon om weg te gaan. Boven Neef hing er meer dan 4 uur lang een groot blauw gat waarond de wolken dreven....
Na een pittige wandeling van meer dan twee uur, naar de opening van de Neefer wijnfeesten. Foto's van de pas gekroonde wijnkoninging en haar prinseskes gemaakt en een lekkere "Petersberger" Riesling laten leeglopen en toen wxe honger kregen, bij Nelius nog een "Winzeplatte" gaan binnenspelen en dan tijdig onder de dons, want morgen om 7 uur loopt de wekker.

In de wijnberg van Neef.
In de wijnberg van Neef.

Neefer: Wijnkoningin 2005.
Wijnkoningin 2005, met haar Gevolg.

Neef-Bullay / Aschaffenburg / Wörth am Main 5+30 km.

Om 8 uur waren we onderweg naar Bullay station. Uit een automaat haalde ik een ticket voor 30 € geldig op hééél het DB-net voor maximum 5 personen, doch slechts geldig in omnibussen en semi-directen. Wij hebben dus lang kunnen" genieten" voor onze 30 €.
Het was zeer fris vanochtend. Een eerste trein bracht ons van Bullay naar Koblenz - een tweede van Koblenz naar Mainz en daarna van Mainz naar Darmstadt. De 2 uur lange rit langs de romantische Rijn liet ons toe de tientallen "echte" wielertoeristen ( die aan toerisme doen, trekkers dus) die zich in beide richtingen verplaatsten, gade te slaan.
Net voor Darmdtadt viel er een malse regen...We hadden in dit laatste station een uur overstaptijd en 10' voor onze volgende trein ons naar Aschaffenburg bracht, hield het op met regenen. In Aschaffenburg kwamen we uiteindelijk om 14.12 h toe. Zoals de meeste "oude" stations tamelijk dicht bij het stadscentrum liggen, was ook in Aschaffenburg het centrum vlakbij. Men zag dat het centrum was platgelegd, maar het slot was vermoedelijk wederopgebouwd en/of gerestaureerd. Het steekt schril af tegen de "moderne" gebouwen die na de oorlog zijn opgetrokken. Het slot troont hoog boven de Main die kronkelend aan de voet van het slot verder kabbelt. Aan de ingang van het slot troffen we uiteraard "trekkers" aan en na een kort gesprek wisten we precies hoe we van hieruit over de Main en op het fietspad moesten geraken...
Het fietspad was fonkelnieuw en liep als een sneltrein, bovendien hadden we windaf maar.... er was NIKS te zien. We reden als door een groot bos met een fietspad erdoor. Af en toe reden we eens door een "Ortschaft" of langs een sluizencomplex, maar tot we het stadje Wörth am Main bereikten reden we tussen bomen en struiken.
In mijn Bike-Line gids stonden wel een paar adressen van private kamerverhuurders.... Bij het binnenrijden van het stadje door een eeuwenoude stadspoort, waaraan nu reusachtige stalen poorten hingen om eventueel het water buiten te houden, vroegen we lukraak aan een echtpaar of ze geen "privatzimmervermieter" kenden en spontaan noemden ze iemand uit mijn gids. Bovendien kregen we de deskundige uitleg van links rechts links, ge kent dat en twee minuten later stonden we voor ons overnachtingsadres van vandaag. Na de gebruikelijke douche en omkleden een lekkere "snoekbaars" gaan eten in een plaatselijk restaurant en om de zondag af te sluiten scheen uiteindelijk de zon toch nog eens flauwtjes.

Aschaffenburg
Schloss Johannisburg.
Links: een slot van "toen"
Rechts: het huidig infokantoor.

Gemeentehuis in Wörth, voorzijde.
Gemeentehuis in Wörth, achterzijde.

Wörth am Main - Kreuzwertheim 55 km.

Er scheurde wat blauw open in de nevel die boven de Main hing als we om 9.15 h stroomopwaarts onze Mainroute vervolgden.
Voorbij de sluizen van Wörth zagen we dan toch wijn tegen de hellingen groeien. Kleine, eerder amateuristisch aandoende teeltoppervlakten. Toch stopte ik voor een fototje.

Nu reden we wél door het landschap waar het eerstklassig fietspad zich kronkelend doorheen slingerde, al eens langs de Mainoever, al eens hoog boven de Main, net langsheen de straat met autoverkeer.
Al dra daagde het Middeleeuwse "Miltenberg" op , waar eens te meer uitvoerig werd rondgekeken én foto's gemaakt. Drank werd ook ingeslagen in dit stadje. Na het volgende mooie halfuur prachtig fietsen moesten we in Freudenberg van oever wisselen.
Hier op de rechteroever kregen we geen 100 meter plat voor de wielen en zoals de Bayern graag zingen 't ging "Auf und Nieder", niet extreem maar af en toe zat er wel een stevige kuitenbijter in. Uiteindelijk belandden we nog tamelijk vroeg in Kreuzwertheim, waar we ruim een uur verloren met kamer te zoeken en dan steeds maar berg op berg af.

Uiteindelijk vonden we een goede kamer en nog wel ...gelijkvloers.....

Wijn am Main.
Miltenberg.
Miltenberg.

Miltenberg.
Een kleine pauze.

Kreuzwertheim- Lohr 47 km.

Eens te meer een hoog nevelig plafond, als we, pas rond 10 uur , ons lieten naar beneden bollen en in Wertheim opnieuw naar de linkeroever overstaken. Wertheim lieten we links liggen. Niet doen hoor , Wertheim is een must, het bekijken overwaard - zie mijn dagboek van 1998....
In Wertheim neemt de Main een straffe bocht en kronkelt terug naar het Noorden.Maar als je dan nog Noordenwind hebt....
In Bettingen nemen we nota van de twee rustigste campings die we ooit tegenkwamen, totaal geen verkeer in de buurt, alleen fietsers komen hier voorbij en weer eens heel wat vandaag.
In Homburg het plaatselijk slot op beeld vastgelegd. Het fietspad maakt nu de gekste kronkels, gaat op en neer als in een kakkewalk, en we belandden zo in Markt Heidenfeld.
Stadjes of grotere dorpkens, die geen oorlogsschade leden gaan allen terug naar 1650 en vroeger. Overal wordt er druk gerestaureerd.
Dus ook hier weer tijd uitgetrokken voor een fotosessie. In Zimmern op de linkeroever nog een foto gemaakt van Rothenfels aan de overzijde.
Het dal van de Main was hier weer smalletjes en de flanken met bos begroeid. Een vol uur na Zimmern reden we door de groene" bergen";daarna ging het dal open en lag Lohr am Main, parel van de Spessart voor ons.
Geen goesting om op zoek te gaan naar een "Privat-Zimmer" stopten we aan Gasthof Alter Post waar we een mooie (maar dure) kamer betrokken. Het eten 's avonds maakte dan weer veel goed. "Haxe mit sauerkraut "; morgen kunnen we er weer tegen....
Na de douche, te voet de Main-brug over om de "Altstadt" te bezoeken. Meer dan de moeite waard, en wie ooit in de buurt komt raad ik aan een ommetje te maken.....

Homburg, het Slot.
Rothenfels.
Lohr.

Lohr.
Lohr.
Haxe.

Lohr - Karlstadt 31 km.

Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt, lekte het als we onze fietsen reisklaar maakten.
Dus alle bagage mooi ingepakt in de gele regenhoezen en wij weg .
Af en toe lekken, maar geen regen en eigenaardig genoeg niet koud. Zo schoten we goed op door het opnieuw smalle Maindal, dat na oeverwissel in Gemünden naar het Zuiden dook en wij opnieuw een andere windrichting te verwerken kregen. Van Gemünden tot Karlstadt reden we langsheen de spoorweg waar meer goederentreinen dan reizigerstreinen voorbij bolden, telkens met het nodige lawaai.
Een viertal kilometer voor Karlstadt stond een bordje voor een Privatzimmer. Ik noteerde de gegevens....
Toen we kort daarop ineens langs de Middeleeuwse stadsmuren bolden, reden we door de poort waar het pijltje centrum aanhing. We keken eens in de zijstraten, is de linkerstraat toch die ik daarstraks noteerde ! Wij daarin en tien minuten later stonden we onder de Douche.
De kamerverhuurster verwonderde zich omdat wij zo vroeg waren én dat we twee nachten vroegen !! Voor Würzburg was er geen degelijk kameraanbod meer en Würzburg was mij bovendien te duur .
En morgen wil ik als alledaagse toerist deze stad bezoeken.
Na ons middagbroodje was de zon eindelijk beginnen schijnen en hadden we nog een hele namiddag om onze rondgang te doen in weer eens een Middeleeuwse stad.

Karlstadt.
Karlstadt.
Karlstadt.

Karlstadt.
Karlstadt.

Karlstadt-Würzburg-Karlstadt 0 Fietskilometer.

Het regende wanneer ik de rol optrok van onze slaapkamer. Het regende nog als we een uur later ons woonadres verlieten om naar 't station te gaan, waar we de trein namen tot Würzburg.
Na 16' trein waren we in deze stad, waar er nog altijd nattigheid viel en met tussenpozen hield dit "gezever" eventjes op.Wij kerk in kerk uit, van de ene verbazing in de andere.Van buitenuit waren alle kerken van eergisteren, van binnenin, modern opgelapt of zoals de Dom, een barokke koor, en de rest opgelapt.
Nergens één gekleurd glasraam, dat maakt deze kerken binnenin zo grijs.... De sporen van die verschrikkelijke jaren zijn hier duidelijk na te trekken.
De "Festung Marienberg" hoog boven de stad, (ook zwaar gebombardeerd maar volledig gerestaureerd), is ons té hoog gemikt en we bekijken ze dan gewoon van beneden uit.
Foto's worden gemaakt van onder de paraplu, mijn assistent had een drukke dag vandaag....
Würzburg is, zoals de meeste duitse steden, in feite een afgrijselijk lelijke stad, die hier en daar nog een historisch gebouw rijk is en dat werd dan wel keurig gerestaureerd.
Nadat wij het laatste "geretaureerde" hadden bekeken, keerden we terug naar Karlstadt, waar op een veel kleinere ruimte, veel meer "historisch" was te zien.
Als we uiteindelijk 's avonds onder de dons gingen....lekte het nog.

Würzburg, Zonne-uurwerk.
Würzburg, de Grote Markt.
Würzburg, de Dom.

Würzburg, het Stadhuis.
Festung Marienburg.
Festung Marienburg.

Karlstadt - Sommerhausen 44 km.

Een stralende zon priemde door de rolluiken als we ze langzaam optrokken. Wij dachten te dromen maar 't was echt waar, ze scheen !
Het ontbijt wasniet zo lekker deze week. Nochtans was het fris als we ons opnieuw op weg begaven, stroomopwaarts de Main.
Het fietspad was rustiger geworden, ik bedoel , het bleef vlakker , minder ups en downs, maar het kronkelde nog heel wat. De passage Würzburg was onaangenaam doordat we de openbare weg werden opgesturrd, terwijl het traject langs de Main werd uitgebouwd tot tentoonstellingsruimte.
Uiteindelijk lag de grootste stad van Noord-Bayeren achter ons en we peddelden rustig verder tot Sommerhausen. Een volledig ommuurd Middeleeuws stadje dat wordt ingenomen door Antiek-handelaren en kunstenaars (nou ja).
We vonden hier al vlug een rustige mooie kamer.
Na de douche gingen we op foto-safari.

Sommerhausen.
Sommerhausen.
Sommerhausen.

Sommerhausen.
Sommerhausen.
Sommerhausen.

Kunst?
Kunst?

Sommerhausen - Sommerach 43 km.

Na een goede nacht lachte de zon ons opnieuw toe op deze nieuwe dag. Na een vertrekfoto de stadspoort onderdoor, de Mainradweg op en wij onderweg in de frisse zonnige morgen.
In Ochsenfurt werd de bewegwijzering slecht, bovendien wij de "steenweg" zonder fietspad op tot Segnitz over Frickenhausen. Segnitz is een groenten-onder -glas-dorp. Uitsluitend glasteelt. In Segnitz de Main over naar Marktbreit, waar nog steeds Niet op een apart fietspad kon worden gereden.
Het was met meer dan een zucht van verlichting als we in Marktsteft opnieuw op een fietspad konden. Aan Kitzingen voorbij waar een volle grond groentestreek begon. Prei in volle grond had ik in Duitsland nog nergens gezien. Enkele kilometer verder in Mainsondheim was de groentestreek alweer voorbij. Het Maindal werd breed en groots met enorme vergezichten en zijn "randen" waren erg laag geworden.
Vanaf Hörblach keken we uit naar een kamer. Een jongedame vroeg ons wat we zochten...ik zeg een goed bed voor ons beiden....ze proestte het uit. 100 Meter verderop had zij een naai-atelier (bestaat dus nog) en van daaruit belde ze enkele bekenden op in Sommerach het "wijneiland" en na twee telefoontjes was er voor ons een kamer gereserveerd.
Een half uurtje later reden we het zonovergoten wijndorp binnen- waar de wijnfeesten net begonnen ! En konden wij douchen.
Na de opfrissing het dorpje gaan ontdekken én een fles "Kerner Spätlese 2003" gaan proberen....
Spijtig dat het zo ver is om hiervan enkele kartons gaan op te halen.....

Vertrek uit Sommerhausen.
Oude kraan.
Kitzingen.

Wijnveld Sommerach.
Daar komt de Kerner.
De Kernerwijn.

Proeven van de Kerner.

Sommerach- Gädheim 43 km.

We konden het haast niet geloven maar het was wéér goed weer vandaag.
Voor de eerste keer dit jaar konden we startten in ons fietstruitje, alhoewel het op het randje af .
De route hielp daarbij, die liep dadelijk bergop door het slapende wijndorp waar men nù de stilte kon snijden. Voorbije nacht was dit echter heel wat minder....die stilte.
Weldra zaten we op een grindweg, die wel bevredigend was, maar geen meter vlak. Toen we uiteindelijk in Volkach én op de asfaltweg toekwamen was alle friste verdwenen.
In Volkach heerste Paasstemming. Alle klokken beierden ( of moet ik bayernden zeggen ?)dat het een lust was voor het oor, waar verder geen geluiden van autoweg, spoor of vliegtuig de zondagse zonnige ochtend stoorden.
Ik stopte om naar de zuivere torenklanken te luisteren en maakte terwijl een foto van Sankt Maria im Weingarten.(zie bijlage)
Een paar kilometer voorbij Volkach richtte de Main zich opnieuw Noordwaarts, zakten zijn randen in elkaar en kregen wij een wijds landschap te bekijken. We passeerden nog het klooster "Sankt Ludwig"of de heilige Lewie (hoe bestaat het ! ) en zagen we de industriestad Schweinfurt op ons afkomen.
In Heidenfeld konden we ons eindelijk van onze lange fietsbroeken ontdoen, want sinds ons vertrek waren we nog geen enkele bank tegengekomen - wat ons ook nog nooit is gebeurd.
Schweinfurt passeerden we probleemloos op het fietspad langsheen de Main, dat zich een paar meter onder het stadsgebeuren, doorheen de industrie slingerde.
Ik had al uitgevist dat het aanbod kamers tussen Schweinfurt en Hassfurt en verder naar Bamberg nogal magertjes uitviel en we besloten op elk aanbod, dat op een bordje onderweg werd gedaan, in te gaan. En zo belandden we in Gädheim, naast de kerk en na een steile bergop in Gästehaus Nachtigal.
Later in de namiddag wandelden we door deze negorij en genoten -gewoon- van de (eindelijk) zomer!

Sant Maria im Weingarten.
Tuin Pension Gädheim.

Gädheim - Bamberg 54 km.

We bolden die ochtend ruim 700 meter bergaf, in de frisse zonnige morgen, tot op het fietspad waar we onze eerste pedaalslagen moesten geven. Een zomers briesje uit het oosten, goed weer en wind op de neus, ge kunt niet alles hebben.
Het was rustig en mooi fietsen tot Hassfurt, alhoewel we voor Hassfurt nog een beton te verwerken kregen. Dit stuk beton kwam mij alleen maar in mijn overtuiging sterken dat "de beste beton nog altijd slechter is als de slechtste asfaltweg."
Door Hassfurt liep een fietspad, door een bezopen idioot aangelegd, geen meter recht, kronkelend tot en met én geen meter vlak. Eens buiten Hassfurt liep het fietspad, weliswaar volledig gescheiden door een ruime groenstrook, naast een veel te drukke autoweg.
Het geraas en de stank was alles behalve aangenaam. In Zeil werd nog eens van Mainoever gewisseld maar het fietspad bleef naast de autoweg lopen, weliswaar iets minder druk.
Nu rijgden de kleine dorpkens zich aan elkaar tot we aan kilometer 0 van het Main - Donau - kanaal kwamen. Dan beseften we plotseling dat we in de vooroorden van Bamberg moesten zijn en inderdaad een 2 tal kilometer verder reed ons fietspad zich dood in een kermisgebeuren. We konden alleen nog afstappen en ons te voet verder door het kermisgewoel wringen tot we uiteindelijk het VVV-kantoor ofte Fremdenverkehrsamt vonden.
Na wat overleg en getelefoneer was voor ons een kamer gereserveerd in een zeer rustige wijk 100 meter voorbij één van de tien Bamberger brouwerijen.

Als we ons uit het kermisgewoel hadden bevrijd was het pensionnnetje snel gevonden.
Na de gebruikelijke aankomstrituelen, wij de biergarten van de brouwerij in, waar we van een Weizen konden genieten, recht uit de brouwketel. - Er bestaan toch lekkere "dingen" in de wereld !

Zeil.
Bamberg.
Bamberg.

Bamberg.
Bamberg.

Bamberg - 18 km.

Bamberg is het orgelpunt geworden van deze fietsreis.
Deze Bisschops - en Universiteitsstad is haast ongeschonden uit de 2° wereldoorlog gekomen. In Bamberg kan men zien dat de Duitse steden voor 1940 het bezichtigen waard waren. Wat oorlogswaanzin kan aanrichten...... maar daar weten wij hier thuis ook alles van.
Dus doken wij vandaag de geschiedenis én de kultuur in, om nog maar eens vast te stellen dat de mooiste kerken etc.. in Vlaanderen zijn te bewonderen, maar tot daar toe, hier in Bamberg vonden we nog originele Duitse kultuur.
Ik vond de dag die we hiervoor uittrokken geslaagd. Wat we hier onder ogen kregen, staat eens te meer op ons netvlies gebrand...
Wie ooit in de buurt van deze stad komt moet absoluut eens een kijkje gaan nemen....

Bamberg.
Bamberg.
Bamberg.

Bamberg.
Visserswijk.
Visserswijk.

Visserswijk.
Bisschopswoning.
Dom.

Twee vermoeide fietsers..
Moezel und kein Ende.
Moezel und kein Ende.

Bamberg - Bullay per spoor.

De pensionhouder in Bamberg had er aan gehouden om ons ontbijt om 6.15 zelf op te dienen, inclusief het vers gekookt ochtendeitje...
. We zaten al om 6.40 op de fiets en tien minuten later waren we in 't station waar we met de lift van spoor 1 naar spoor 3 konden....Als we op het aangegeven perron bovenkwamen reed onze trein al binnen, ruimschoots te vroeg. We vertrokken dan ook stipt en kwamen al even stipt aan in Würzburg.
De heldere blauwe hemel spreidde voor ons prachtige landschappen ten toon. Met lede ogen zag ik het fietspad versmacht tussen enerzijds een rij bomen, anderzijds een rij struiken. 't Was alsof het door een groene tunnel was aangelegd. Rond Schweinfurt was de Mainvallei het uitgestrekst en haar verafgelegen randen het afgevlakst.
In Würzburg was het zwoegen met twee fietsen de trappen af, en trappen terug op. We hijgden nog na als de trein al buitenreed bestemming Frankfurt...
Na een tijdje werden de randen van de vallei hoger, de vallei zelf zo smal dat er nog net ruimte was voor de rivier, een weg en een spoorweg én het fietspad uiteraard.
In het mooie stadje Lohr ( zie dinsdag 23.08) draaide het spoor zich weg van de Mainvallei en werd ons een mooi agrarisch landschap getoond dat lag te gloriën in de zuiverste zomerzon.
In Aschaffenburg wisten we ons terug langs de Main. We reden door de Mainvallei tot Frankfurt, maar kregen de Main slechts te zien als we net voor Duitslands Finaciële hoofdstad, de Main overreden.
In Frankfurt hadden we 11 minuten om van trein te wisselen en met een snellere I.C. ging het nu tot Koblenz. Bij het oversteken van de Rijn kregen we de Mainmonding in het vizier en daarmee was de belevenis "Main" voorbij.

Van Bingen tot Koblenz genoten we van de " Romantische Rijn", die dank zij het heldere zomerweer en zijn hoge waterstand nog nooit zo mooi aan ons voorbijtrok.
In Koblenz hadden we 12' voor de treinwissel en de vierde trein van deze dag zou tevens onze laatste zijn. Hij bracht ons langs de mooie Moezel tot Bullay waar we stipt om 13.05 h uit de trein stapten.
Een kamer was snel gevonden en ook in Bullay zijn er "Wijnmakers die de bezem hebben uitgestoken".......
Omdat het eindelijk zomer was, besloten we nog enkele dagen "vakantie" te nemen aan de Moezel,tenzij de zomer plots zou omslaan , wat gelukkig niet gebeurde.En zo genoten we nog tot zaterdagavond van de zomer, van de spijzen en vooral van de drank van de Moezel...

Zondag 04 september 2005 zijn we met de trein van Bullay over Trier en Luxemburg huiswaarts gekeerd. Onderweg droomde ik al van de volgende fietstocht. In leven en welzijn zal dit de "Altmühl" worden.
Als u zich afvraagd waar dit zou kunnen liggen, wel het ligt in Beieren en kijk eens onder Naturpark-Altmühltal

Lewie